Emotioneel uit balans

Emotioneel uit balans - Promensil bij de overgang en overgangsklachten

Het nachtelijk transpireren en de veranderde menstruatiecyclus zijn nu onderdeel van mijn leven geworden. Niet iedere dag of nacht, maar toch wel met enige regelmaat. Elke keer denk ik, het hoort er waarschijnlijk bij. Alleen het ‘waar bij’ heb ik nog niet ontdekt. Er zijn vast zat anderen die dit eveneens ervaren. Ik analyseer mijn lichaam steeds vaker, in de hoop dat ik een antwoord vind die ik kan accepteren. Ik vind mezelf eigenlijk heel evenwichtig en weet me goed door tegenslagen heen te slaan.

Maar dan merk ik dat ik emotioneel steeds vaker uit balans ben. Het is niet zo dat ik meer pieker of zo. Het zijn meer van die onbestendige gevoelens die ik niet eens zo goed weet te omschrijven. Ze komen uit het niets. Is het bijvoorbeeld weekend en staan er naast het gebruikelijke huishouden nog leuke dingen in het vooruitzicht, kan me dat ineens te veel worden. Dan ben ik intens moe en wil ik in mijn bed kruipen, op het midden van de dag. Wanneer ik er probeer achter te komen of er iets gebeurd is waardoor ik van slag ben, dan is dat er niet. Geen onderliggende borrelende emoties waar ik iets mee moet. Niet iets wat zich aan me vreet. Het is een raar gevoel, vergelijkbaar met intens verdriet, maar dat voelt toch net even anders.

Tranen met tuiten huilen om helemaal niets

Het frustrerende is, ik kan zo’n gevoel niet van me afschudden, het overkomt me en ik ben er niet tegen opgewassen. Vertelt iemand met op zo’n moment een mooi verhaal, dan moet ik moeite doen om mijn tranen te bedwingen. Het verhaal hoeft niet eens zielig of verdrietig te zijn. Het kan zelfs gaan over iets waar hij of zij intens blij van werd. Of als mijn eigen kinderen trots vertellen dat ze bij dictee maar twee fouten hadden. Dan kan ik tranen met tuiten huilen, overigens doe ik dat niet, ik slik ze weg. Staat ook zo raar bij de kids, vertellen zij iets leuks dan loopt mama te huilen. Wat het geheel zo apart maakt is dat het gevoel na een uur of twee compleet verdwenen is. En dan is het leven ineens weer normaal, alsof er niets is gebeurd. Mijn tranen zijn opgeborgen, mijn emoties weer onder controle en ik verklaar mezelf voor gek dat ik me zo heb laten gaan.

Ik vind ‘steun’ bij vriendinnen en Google

Deze nieuwe voorvallen bespreek ik weer met mijn zusje en mijn beste vriendin is arts, haar vertel ik het voor het gemak ook maar even. Inmiddels heb ik Google geraadpleegd om te achterhalen wat de overgang nu precies inhoudt. Wat zijn de typische overgangsverschijnselen en uiteraard wil ik weten wanneer dit hele gebeuren begint. De leeftijden die er genoemd worden, zijn ouder dan dat ik ben. Want het is gebruikelijk dat een vrouw rond haar vijfenveertigste te maken krijgt met overgangsverschijnselen. Uiteraard zijn er altijd uitzonderingen. Ik ben nog geen veertig, dus ben ik dan wel al in de overgang of hoor ik waarschijnlijk toch tot de uitzonderingen? Mijn beste vriendin wil weten of mijn moeder al vroeg in de overgang is, dat kan namelijk meespelen. Mijn moeder was dat inderdaad, maar doordat zij haar baarmoeder en eierstokken heeft moeten laten verwijderen rond haar veertigste geeft dat een vertekend beeld. Ik ben zelf de oudste van ons gezin, dus geen oudere zus die als voorbeeld kan fungeren. Mijn beste vriendin is een half jaar ouder dan ik en heeft dezelfde verschijnselen. “Welkom bij de club zegt ze dan ook…”