Te moe om zelfs maar mijn tanden te poetsen

Vermoeidheid tijdens de overgang - Promensil bij de overgang en overgangsklachten

Iedereen is wel eens vermoeid. Je hebt tenslotte een druk gezinsleven (optioneel is een partner die aandacht van je vraagt) en misschien een veeleisende baan. Daarbij probeer je ook nog je huishouden draaiend te houden en vind je een sociaal leven en/of sporten ook belangrijk. Hoe zit het dan als je in de startfase van de overgang zit? Heb je dan energie voor tien of is vermoeidheid één van die overgangsverschijnselen die ‘gezellig’ bij de overgang hoort?

Ik ben waarschijnlijk niet anders dan de gemiddelde Nederlandse vrouw. Er zijn veel balletjes die je hoog moet/wilt houden. Dus pak ik mijn rustmomenten waar het kan. Ik skip een keer die yogales, dat etentje met familie of het gezellig bijkletsen met mijn vriendinnen. Ik ligt er niet al te vaak laat in, want ik weet, de volgende ochtend vroeg gaat die wekker weer en begint de hectiek opnieuw.

Maar wat nou als je net na het eten al merkt dat je moeite hebt om je ogen op te houden? Snel zet ik dat gevoel van me af, want het is nog maar net zeven uur en mijn kinderen zijn nog niet eens naar bed. Wanneer ze eindelijk slapen om half negen, vraag ik mij af waar zij de energie vandaan halen. Ik rommel nog wat in huis, want alles wat ik nu nog kan doen scheelt morgen weer.

Mijn gedachten zijn al in de slaapkamer, nu mijn lichaam nog

Rond een uurtje of negen plof ik op mijn grote relaxte bank, uitgeput. Ik neem me voor om het de volgende dagen iets rustiger aan te doen. Want zeg nou zelf, je hoeft heus niet elke dag te stofzuigen, of het speelgoed van je kinderen op te ruimen. Ik probeer nog een ‘goed’ gesprek met mijn (toenmalige) partner aan te gaan, maar ik merk dat ik half meekrijg wat hij vertelt. Hij heeft dit overigens na een minuut of tien al door en houdt al wijselijk zijn mond. Zelfs dat heb ik niet door. Mijn gedachten zijn al in de slaapkamer, in mijn heerlijke warme bedje. Nu ik daar aan denk, merk ik dat mijn ogen steeds zwaarder worden. De serie die we op tv volgen is ineens niet meer logisch omdat ik daar maar flarden van mee krijg. Al een paar keer schrik ik ‘wakker’, was ik toch weer even een paar minuten van de aardbodem verdwenen.

Tot half elf weet ik het vol te houden, om vervolgens mijn vriend een kus te geven en strompelend, om zelfs bijna in slowmotion mezelf de trap mezelf op te duwen. Het zal er heel hilarisch en dramatisch uitzien, maar ik kan niet meer. Elke stap is eigenlijk te veel. Het idee dat ik mezelf nog moet uitkleden, de make-up van mijn gezicht moet halen, een verzorgende nachtcrème op moet doen én ook nog mijn tanden moet poetsen is me sowieso te veel. Toch volg ik trouw al deze stappen. Terwijl ik bij de laatste twee minuten van het tandenpoetsen mezelf echt moet toespreken om door te gaan. Die twee minuten lijken een eeuwigheid te duren. Mijn armen voelen zwaar, mijn gedachten zijn allang in de slaapkamer. Nu mijn lichaam nog… en dan is het zo ver. Ik doe het licht uit en nog voordat ik mijn kussen ruik en mezelf lekker genesteld heb in mijn bedje denk ik niet meer aan morgen, ik ben al vertrokken…